Από τα Τάγματα Ασφαλείας στην Απριλιανή Χούντα - Μέρος 2ο: Το κίνημα της Μέσης Ανατολής και η ίδρυση του ΙΔΕΑ

Στην προηγούμενη ανάρτησή μας αναφερθήκαμε στον τρόπο με τον οποίο τα προδοτικά Τάγματα Ασφαλείας όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν από την ελληνική πολιτεία, αλλά εντάχθηκαν στον εθνικό στρατό και πολέμησαν εναντίον του Δημοκρατικού Στρατού στον εμφύλιο.

Αυτό, όμως, ήταν το ένα από τα κεφάλια της ακροδεξιάς Λερναίας Ύδρας. Ένα άλλο κεφάλι, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, βρισκόταν στη Μέση Ανατολή μέσα στις τάξεις του ελληνικού στρατού που κάτω από τις διαταγές των Βρετανών πολεμούσε εναντίον των Γερμανών. Μπορεί αυτό το κεφάλι να μη συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και να τους πολέμησε, έτρεφε όμως για τους κομμουνιστές το ίδιο μίσος  που έτρεφαν και οι ιδεολογικοί τους συγγενείς των Ταγμάτων Ασφαλείας.  Ήταν οι συνεχιστές της 4ης Αυγούστου, φιλομοναρχικοί και φιλομεταξικοί που είχαν καταφύγει στη Μέση Ανατολή και πάνω απ΄όλα έβαζαν τη μάχη εναντίον του κομμουνισμού.

Έτσι, ενώ στην Ελλάδα τα Τάγματα Ασφαλείας πολεμούσαν στο πλάι των Γερμανών εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, οι Έλληνες ακροδεξιοί ομοϊδεάτες τους στράφηκαν, στο πλάι των Βρετανών, εναντίον των Ελλήνων κομμουνιστών στρατιωτών και αξιωματικών στη Μέση Ανατολή. Η πάλη αυτή θα χαλυβδώσει και θα συσπειρώσει τους ακροδεξιούς Έλληνες στη Μέση Ανατολή και, μετά την απελευθέρωση, είναι ώριμη πλέον η συμμαχία τους με τους δοσίλογους-ταγματασφαλίτες στο όνομα της αντιμετώπισης του κοινού και κυριότερου εχθρού τους: του κομμουνισμού. 

Για να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε, όμως, την πορεία του ακροδεξιού αυτού τμήματος πρέπει να πιάσουμε το νήμα από την αρχή πηγαίνοντας στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και να αναφερθούμε σε γεγονότα που είναι ελάχιστα γνωστά και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις ισορροπίες που διαμορφώθηκαν στο ελληνικό στράτευμα που είχε καταφύγει εκεί μετά τη γερμανική εισβολή. 

Στην ανάλυση αυτή δε θα κάνουμε αποτίμηση του κινήματος και των συνεπειών του. Θα αναφερθούμε απλά στα γεγονότα που συνέβησαν, θέλοντας να αναδείξουμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο το προπολεμικό δίπολο βασιλικών-βενιζελικών στον ελληνικό στρατό μεταλλάχθηκε στο δίπολο Δεξιά-Αριστερά και πώς, κατά τη μετεξέλιξη αυτή, διαμορφώθηκε ένας συμπαγής ακροδεξιός πυρήνας αποφασισμένος να σταθεί σύμμαχος στα παραπαίοντα αστικά κόμματα.

Από τα Τάγματα Ασφαλείας στην Απριλιανή Χούντα - Μέρος 1ο: Η ενσωμάτωση των Ταγμάτων Ασφαλείας στον εθνικό κορμό

Στις αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν, θα προσπαθήσουμε να δείξουμε ότι η Απριλιανή Χούντα του 1967 δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτελούσε τον τελευταίο κρίκο μιας αλυσίδας που ξεκινούσε από τα Τάγματα Ασφαλείας, συνεχιζόταν με τον ΙΔΕΑ και την ΕΕΝΑ, μπλεκόταν με τις παραστρατιωτικές οργανώσεις και την ακροδεξιά τρομοκρατία και κατέληγε στους Απριλιανούς πραξικοπηματίες. 

Στόχος όλων αυτών των κινήσεων δεν ήταν κάποιος εθνικός σκοπός όπως υποκριτικά και ξεδιάντροπα επιχειρηματολογούσαν οι αυτοαποκληθέντες και "εθνικόφρονες" - αυτοί που υπακούοντας σε ξένους αφέντες Γερμανούς, Βρετανούς, Αμερικανούς πολεμούσαν εναντίον άλλων Ελλήνων - αλλά η αντιμετώπιση του "κομμουνιστικού κινδύνου" και η εκπλήρωση των προσωπικών τους επιδιώξεων.

Στην πραγματικότητα, η χούντα του 1967, αν και δεν έγινε αποκλειστικά από πρώην στελέχη των ταγμάτων ασφαλείας, ήταν η τελευταία κίνηση για τους αξιωματικούς που είχαν πολεμήσει αρχικά για τους Γερμανούς, στη συνέχεια για τους Βρετανούς και τέλος για τους Αμερικανούς. 

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο γνωστός αρχιπραξικοπηματίας της Χούντας, πέρασε από όλους αυτούς τους σχηματισμούς. Στα τάγματα ασφαλείας κάτω από τις εντολές των Γερμανών, στα Δεκεμβριανά κάτω από τις εντολές των Βρετανών πολεμούσε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, στον εμφύλιο κάτω από τις διαταγές των Αμερικανών πολεμούσε το Δημοκρατικό Στρατό, μετεμφυλιακά κάτω από τις εντολές της αμερικάνικης CIA ήταν με το όπλο παραπόδα σε περίπτωση που το μετεμφυλιακό κατεστημένο κινδύνευε είτε από την ΕΔΑ είτε από την Ένωση Κέντρου, επί Χούντας διαπραγματευόταν με τους Τούρκους το μοίρασμα της Κύπρου ερήμην των Κυπρίων. Αυτός ήταν ο πατριωτισμός τους. Απλά ένα όχημα για την επιδίωξη των σκοπών τους. Εδώ κολλάει γάντι η ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον: "ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων". Αυτό είναι το τέχνασμα της εξουσίας για τη μακροημέρευσή της. Πουλάει πατρίδα και θρησκεία στους αμαθείς και εξασφαλίζει την άνευ όρων στήριξή τους.

Με τις αναρτήσεις αυτές, θα επιδιώξουμε να δείξουμε πως στόχος της ακροδεξιάς δεν είναι το σύστημα, αλλά η διατήρησή του. Θα δούμε με ποιο τρόπο, όταν το σύστημα βρισκόταν ή φαινόταν να βρίσκεται σε κίνδυνο, αναλάμβανε η ακροδεξιά να το διασώσει παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια της δίνοντας χρόνο στο σύστημα να ανασυνταχθεί και να αναλάβει ξανά με το μανδύα αυτή τη φορά του κοινοβουλευτισμού.

Τα δάνεια του Όθωνα και η πτώχευση του 1843

Εισαγωγή 

Όπως είδαμε στην προηγούμενη ανάρτηση " Τα δάνεια της Ανεξαρτησίας ", οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι του Λονδίνου εκχώρησαν το 1824 και 1825 τα "δάνεια της ανεξαρτησίας", κάτω από επαχθέστατους όρους. Είδαμε, επίσης, ότι μόνο ένα μικρό μέρος αξιοποιήθηκε για τις ανάγκες της επανάστασης, ενώ το μεγαλύτερο μέρος σπαταλήθηκε στην προπληρωμή τόκων και προμηθειών, στα χρηματιστήρια της Ευρώπης ή σε παραγγελίες πολεμικού υλικού που ελάχιστο μέρος από αυτό έφτασε τελικά στην Ελλάδα!

Έτσι, το 1827, τα χρήματα των δανείων αυτών είχαν εξαντληθεί και το δημόσιο ταμείο δεν μπορούσε να καλύψει ούτε τις απαραίτητες κρατικές δαπάνες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, πριν ακόμη την ανακήρυξη της ελληνικής ανεξαρτησίας, να δηλωθεί η αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων και να έχουμε την πρώτη πτώχευση της Ελλάδας.

Μεταξύ του 1828 και του 1830, οι στοιχειώδεις ανάγκες λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού καλύπτονταν με μικρά ποσά που εξασφάλιζε ο Καποδίστριας από τη Γαλλία και τη Ρωσία (τα οποία ποσά δεν χαρίστηκαν, αλλά όπως θα δούμε συμπεριλήφθηκαν στις υποχρεώσεις της Ελλάδας αργότερα)

Έτσι, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος από τον Ιανουάριο του 1828 έχει έρθει στην Ελλάδα ως κυβερνήτης, προσανατολίζεται να ζητήσει νέο δάνειο από τις ξένες δυνάμεις. Η ιδέα αυτή υποβλήθηκε στην Δ΄ Εθνική Συνέλευση του Άργους το 1829. ( πρακτικά Δ' Εθνοσυνέλευσης )

Ο επιστήμονας-μαλάκας και ο μαλάκας-επιστήμονας

Κάποτε στο Πανεπιστήμιο κυκλοφορούσε η έκφραση : "Όχι στον επιστήμονα - μαλάκα" που εννοούσε ότι ο επιστήμονας, εκτός από επαρκή γνώση του επιστημονικού αντικειμένου του, έπρεπε να έχει μια ευρύτερη παιδεία που θα τον έκανε ευαίσθητο στα κοινωνικά προβλήματα, στα προβλήματα του περιβάλλοντος και σε άλλα ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη ζωή.

Τελικά, αυτό το σύνθημα δεν ευδοκίμησε ποτέ και οι επιστήμονες-μαλάκες (από δω και στο εξής θα αναφέρονται ως Ε-Μ χάριν καλαισθησίας) πλήθυναν ανεξέλεγκτα και κατέλαβαν όλα τα δημόσια αξιώματα. Από αυτούς άλλωστε προέρχονται οι εκσυγχρονιστές και οι νεοφιλελεύθεροι που έχτισαν την "ισχυρή" Ελλάδα του χρηματιστηρίου, των Ολυμπιακών Αγώνων, της μίζας και της διαπλοκής. Αυτοί που ενώ έχουν καταστρέψει ό,τι έχουν αγγίξει, αντί να παραδεχτούν το φταίξιμό τους και να αποχωρήσουν με σκυμμένο κεφάλι, προσπαθούν να το μεταβιβάσουν στο "διεφθαρμένο" λαό. Παράλληλα, με έναν απέραντο κυνισμό, προσπαθούν να περάσουν το δίκιο του ισχυρότερου ως αξία αδιαπραγμάτευτη και πως "όποιος αξίζει θα προχωρήσει ενώ όποιος δεν είναι και τόσο ικανός, τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή!"

Τα δάνεια της ανεξαρτησίας

Τα πρώτα δάνεια που ζήτησε και έλαβε το ελληνικό κράτος πριν ακόμη συσταθεί - το 1824 και 1825 - είναι γνωστά ως  δάνεια της ανεξαρτησίας. Αν δούμε, όμως, με προσοχή τους όρους κάτω από τους οποίους δόθηκαν τα δάνεια αυτά, μπορούμε αβίαστα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως όχι μόνο δάνεια ανεξαρτησίας δεν ήτανε, αλλά μάλλον συμβόλαια εξάρτησης και υποταγής στους ξένους δανειστές-"προστάτες" αποδείχτηκαν.

Ας δούμε, όμως, αναλυτικά τις λεπτομέρειες των δανείων αυτών, στηριζόμενοι στο βιβλίο "Ιστορία των Εθνικών Δανείων" του καθηγητή Δημόσιας Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας Α.Ανδρεάδη, που εκδόθηκε το 1904.

Το πρώτο εξοπλιστικό σκάνδαλο

Με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται στη Βουλή για το σκάνδαλο της αγοράς των γερμανικών υποβρυχίων, ας θυμηθούμε το πρώτο εξοπλιστικό σκάνδαλο που συνέβη πριν ακόμη από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους. Ένα σκάνδαλο που διδάσκει και δείχνει πως τα ίδια πράγματα συνέβαιναν όλες τις εποχές. Υπερτιμολογήσεις, καθυστερήσεις στην παράδοση, ελαττωματικά προϊόντα, μίζες. 

Αυτή ήταν ανέκαθεν η ιστορία της αγοράς όπλων από το ελληνικό κράτος. Ένα κράτος που θέλει να πείσει τους πολίτες του ότι είναι ανεξάρτητο, ακηδεμόνευτο και κυρίαρχο κρύβοντας ότι στην πραγματικότητα είναι το ακριβώς αντίθετο: Ένα κράτος βαθύτατα εξαρτημένο, ενταγμένο σε πολεμικές συμμαχίες που δεν το έχουν ωφελήσει σε τίποτε, αντιθέτως του έχουν κοστίσει σε χρήμα και ανθρώπινες ζωές. Ένα κράτος υποχρεωμένο να αγοράζει όπλα από τους "συμμάχους" του την ίδια ώρα που οι "σύμμαχοί" του πουλάνε τα ίδια όπλα στον "άσπονδο εχθρό" του. Ένα κράτος που αποδέχεται ότι τα όπλα αυτά μπορεί να είναι ελαττωματικά, να καθυστερήσει η παράδοσή τους χωρίς συνέπειες και του οποίοι οι λειτουργοί αποδεικνύεται σιγά-σιγά ότι χρηματίζονταν για να επιλέξουν από ποιον "σύμμαχο" θα αγοράσουν όπλα.

Τα στοιχεία για το πρώτο σκάνδαλο εξοπλισμών προέρχονται από το βιβλίο "Ιστορία των Εθνικών Δανείων" του καθηγητή Δημόσιας Οικονομίας Α. Ανδρεάδη που εκδόθηκε το 1904.

Κεντροαριστερά: Το λάθος λήμμα

Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπουμε δύο κεντροαριστερούς να έχουν βάλει στη μέση δύο ακροδεξιούς και να καλαμπουρίζουν. Κανένα πρόβλημα. Ούτε το γεγονός ότι ο ένας είναι η ζωντανή ιστορία της μεταπολιτευτικής ακροδεξιάς στην Ελλάδα ούτε ότι ο άλλος είναι η προσωποποίηση της ανοησίας, της αμετροέπειας και της ματαιοδοξίας. Και οι δύο αντισημίτες, οπαδοί της θεωρίας των ψεκασμών, φιλοχουντικοί και άλλα τέτοια φαιδρά και επικίνδυνα. 

Έτσι, όμως, είναι οι κεντροαριστεροί. Μεγάλες καρδιές. Ούτε στους ακροδεξιούς κρατάνε κακία, ούτε στους δεξιούς, ούτε στους πασόκους. Μόνο με τους αριστερούς έχουνε κάποιο θέμα.

Νομίζω πως από μόνη της η φωτογραφία είναι αρκετή για να απαντήσει στο ερώτημα τι σημαίνει κεντροαριστερός. Θα αποτολμήσω έναν ορισμό: Κεντροαριστερός, λοιπόν, είναι κάποιος που δηλώνει παρών στις αποφάσεις της δεξιάς και καταγγέλει την Αριστερά ως λαϊκιστική και ακραία.

Κουφάλες, δεν ξοφλήσαμε

Φοβάμαι

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία – μεσούντος κάποιου Ιουλίου –

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».

Η θεωρία των άκρων και η ιστορία της

Η  θεωρία των άκρων λειτουργεί ως εξής : Έχουμε την κυβέρνηση και τον πολιτικό της αντίπαλο Α (όπως λέμε Αριστερά), ο οποίος την ενοχλεί με διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις,...

Η κυβέρνηση, λοιπόν, τι κάνει; Εντοπίζει ένα πολιτικό υποκείμενο Χ (όπως λέμε Χρυσή Αυγή) - και αν ένα τέτοιο υποκείμενο δεν υπάρχει, το δημιουργεί και το στηρίζει. Το υποκείμενο αυτό λειτουργεί υπέρ της κυβέρνησης σε πολλαπλά επίπεδα:

α) Αποσπά ένα μέρος του - αγανακτισμένου από την πολιτική της κυβέρνησης - κόσμου και το συγκρατεί από το να εναγκαλιστεί τον Α.

β) Συγκρούεται με τον Α στο δρόμο και στους χώρους δουλειάς και παρενοχλεί την ακτιβιστική και επαναστατική δράση του

γ) Λειτουργεί ως αναμφισβήτητο αρνητικό παράδειγμα  και, έτσι, οι συγκρούσεις του με τον Α - με τη βοήθεια της κατάλληλης προπαγάνδας από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ που ελέγχει - αναπόφευκτα θα "λερώσουν" και τον Α στα μάτια της κοινής γνώμης.

Το υποκείμενο Χ, όμως, από τη φύση του είναι απρόβλεπτο και ανά πάσα στιγμή μπορεί να λυσσάξει και να ξεφύγει από τα πλαίσια που του έχουν ορίσει. Και εκεί, όμως, η κυβέρνηση έχει σχέδιο. Θα χτυπήσει τον Χ και αυτή την επίθεση θα τη συνοδεύσει με μια επικοινωνιακή καταιγίδα προπαγάνδας που θα προκαλέσει φόβο και ανακούφιση μαζί. Ανακούφιση, γιατί το επικίνδυνο υποκείμενο Χ δεν μπορεί, πλέον, να απειλήσει την ηρεμία της κοινωνίας.

Μαζί, όμως, με τον Χ, θα αποτελεί - για μεγάλο μέρος της διαμορφωμένης από τα ΜΜΕ κοινής γνώμης - λογική και απαραίτητη συνέχεια να χτυπηθεί και ο Α, καθώς η κοινή γνώμη θα έχει πειστεί ότι ο Α είναι εξίσου υπεύθυνος με τον Χ για τη διασάλευση του νόμου και της τάξης.

Έτσι, το υποκείμενο Σ (όπως Σαμαράς), θα εμφανιστεί ως ο εγγυητής του νόμου, της τάξης, της ασφάλειας και της κοινωνικής ηρεμίας. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και όπως θα δούμε παρακάτω, η ιστορία αυτή είναι πολύ παλιά. Οι εποχές αλλάζουν, αλλά οι ομοιότητες εντυπωσιάζουν

Η ιστορία της θεωρίας των δύο άκρων

α) Ταύτιση του ΕΛΑΣ με τα Τάγματα Ασφαλείας

Η θεωρία των άκρων δεν είναι κάτι καινούργιο. Ανασύρεται και χρησιμοποιείται από την εξουσία κάθε φορά που αυτή βλέπει ότι κινδυνεύει. Πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία, συναντούμε τη θεωρία των άκρων στα λόγια του Γεωργίου Παπανδρέου λίγο πριν από την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη γερμανική κατοχή. Κατά τις διαπραγματεύσεις που διεξάγονταν για τη συμφωνία του Λιβάνου, ο τότε πρωθυπουργός της εξόριστης κυβέρνησης Γεώργιος Παπανδρέου δήλωνε :

Καταδικάζουμε την υποκρισία από όπου κι αν προέρχεται

Τον τελευταίο καιρό ένα φάντασμα πλανάται πάνω από τις τηλεοπτικές συζητήσεις. Αυτό της βίας και της καταδίκης της από όπου κι αν προέρχεται. Συνήθως το θέμα αυτό το ανοίγουν μνημονιακοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι και ζητούν από εκπροσώπους της Αριστεράς να τοποθετηθούν επ'αυτού, πολλές φορές τόσο επιτακτικά που θυμίζουν ιεροεξεταστή ή ανακριτή. Μόνο το Ευαγγέλιο δεν τους προτάσσουν για να ορκιστούν.

Και αν αυτοί οι άνθρωποι ήταν πρωτοχριστιανοί, μάρτυρες του Ιεχωβά ή παιδιά των λουλουδιών, θα μπορούσαμε να το κατανοήσουμε και να το ανεχτούμε . Πάει πολύ, όμως, να καταδικάζουν τη βία αυτοί που πρώτοι την ασκούν μέσω της πολιτικής τους αφενός και μέσω των οργάνων "αποκατάστασης" της τάξης αφετέρου.