Πώς φτάσαμε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948

 

Χάρτης της Παλαιστίνης του 1947 από το περιοδικό National Geographic, όταν αυτή η γη λεγόταν ακόμη Παλαιστίνη

Το άρθρο αυτό πραγματεύεται το πώς φτάσαμε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948, στην περιοχή της Παλαιστίνης. Εκεί όπου, πράγματι, πριν από 2000 χρόνια, κατοικούσαν Εβραίοι που εκδιώχθηκαν από τους Ρωμαίους και έκτοτε και επί 2000 χρόνια περιφέρονταν στην Ευρώπη ως ξένο σώμα, στιγματισμένοι και μονίμως συκοφαντούμενοι από τη Χριστιανική Εκκλησία. Και τελικά, από κυνηγημένοι έγιναν κυνηγοί, ίδιοι με τους διώκτες τους. Και, σε πολλές περιπτώσεις, χειρότεροι

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια συρραφή τριών ξεχωριστών άρθρων που γράφτηκαν στο αδελφό ιστολόγιο της atticavoice.gr  και τα οποία μεταφέραμε και στο ιστολόγιο της Μαύρης Οχιάς που αρέσκεται να διεκδικεί το ρόλο μιας Ιστορικής Εγκυκλοπαίδειας που πολλές φορές αφηγείται την Ιστορία λίγο διαφορετικά από την κυρίαρχη εκδοχή της, που συνήθως είναι η εκδοχή του νικητή

Το πρώτο άρθρο αναφέρεται στο μαζικό και οργανωμένο εβραϊκό εποικισμό της Παλαιστίνης, μέσω του οποίου οι Εβραίοι, το 1940, έφτασαν  να αποτελούν το 1/3 του πληθυσμού της περιοχής, από το μόλις 1/10 που ήταν το 1900. Οι Εβραίοι ήρθαν αρχικά ως πρόσφυγες, κυνηγημένοι από τα θρησκευτικά και πολιτικά πογκρόμ ή ως μετανάστες που διεκδικούσαν μια καλύτερη ζωή. Προωθήθηκαν στη συνέχεια ως έποικοι, στα πλαίσια του Σιωνιστικού σχεδίου για κατάληψη και εποικισμό της γης της Παλαιστίνης. Για να το πετύχουν, συμπεριφέρθηκαν ως στυγνοί κατακτητές. Πλέον, κατηγορούνται για εγκλήματα πολέμου και για γενοκτονία. Αυτή είναι η σταδιακή μετάλλαξη των Εβραίων που εγκαταστάθηκαν στη γη της Παλαιστίνης. Μια μετάλλαξη που τους αφαίρεσε σταδιακά όλη την παγκόσμια συμπάθεια προς αυτούς που είχε προκαλέσει το Ολοκαύτωμα. 

Το δεύτερο άρθρο αναφέρεται στην τρομοκρατική δράση των εβραϊκών παραστρατιωτικών οργανώσεων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οργανώσεις, βέβαια, που στην ισραηλινή ιστορία έχουν περάσει ως απελευθερωτικές. Γιατί, τελικά, ο χαρακτηρισμός κάποιου ως τρομοκράτη ή ως απελευθερωτή εξαρτάται  σχεδόν αποκλειστικά από το με ποιανού το μέρος είσαι και όχι από τις ίδιες τις πράξεις, αυτές καθεαυτές. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου ο νικητής της Ιστορίας θα ήταν άλλος, η Χαμάς θα ήταν η απελευθερωτική οργάνωση και οι Ισραηλινοί οι φανατικοί τρομοκράτες, καθώς οι πράξεις των εβραϊκών παραστρατιωτικών οργανώσεων ήταν τουλάχιστον το ίδιο ειδεχθείς με αυτές της Χαμάς. Ή, για να το πούμε καλύτερα, η Χαμάς δε θα είχε καν λόγο ύπαρξης εάν δεν υπήρχε το κράτος του Ισραήλ ή εάν δεν επιβαλλόταν με τον τρόπο που επιβλήθηκε. Και, βέβαια,  όποιος καταδικάζει μονομερώς τη Χαμάς, είτε δε γνωρίζει ιστορία είτε είναι μέγας υποκριτής

Στο τρίτο άρθρο θα παρακολουθήσουμε τις διπλωματικές προσπάθειες που έγιναν για την επίλυση του Παλαιστινιακού ζητήματος μέχρι το 1948, όταν και έγινε η διακήρυξη της ίδρυσης του κράτους του  Ισραήλ. Μπορούμε να διαπιστώσουμε την τεράστια ευθύνη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η οποία εγκατέλειψε την Παλαιστίνη αφήνοντας πίσω της ένα χάος, αφού διοίκησε επί δεκαετίες την περιοχή αλλάζοντας διαρκώς πολιτική και προσανατολισμό, με αποκλειστικό γνώμονα τα δικά της γεωστρατηγικά συμφέροντα. Μπορούμε επίσης να διαπιστώσουμε πως κάθε νέο σχέδιο που προέκυπτε, ήταν ακόμη πιο άδικο για τους Παλαιστίνιους, περιορίζοντάς τους σε ολοένα και λιγότερο χώρο. Τους Παλαιστίνιους, που έβλεπαν από τη μια μεριά τους Εβραίους να αποικούν τη χώρα τους κατά εκατοντάδες χιλιάδες και να συγκροτούν οργανωμένο στρατό και από την άλλη τη διεθνή κοινότητα να προσπαθεί ίσως να ξεπλύνει τις τύψεις της από το Ολοκαύτωμα, δίνοντας στους Εβραίους τη γη ενός άλλου και αθώου λαού. Και - γιατί όχι; - και να ξεφορτωθεί ίσως τους Εβραίους από πάνω της

[Διαβάζοντας κανείς όλο το άρθρο, μπορεί να διαπιστώσει πως κάποια γεγονότα αναφέρονται δύο φορές, όπως επίσης και κάποιες επεξηγήσεις. Αυτό συμβαίνει γιατί, όπως προαναφέραμε, πρόκειται για τη συρραφή τριών αυτόνομων άρθρων, που μορούν να διαβαστούν ξεχωριστά]

Η ελληνική εκστρατεία στην Κριμαία το 1919

«Η  Ελλάδα είναι πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Αυτή είναι η καραμέλα που πιπιλάνε  αυτές τις μέρες τα μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν την αποστολή στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία.  Και μπορεί πράγματι να πιστεύουν πως η Ελλάδα ήταν πάντα στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Δεν είναι καθόλου αφύσικο ένας δούλος που δεν έχει μάθει ποτέ να ζει ελεύθερος, να πιστεύει πως η σωστή πλευρά είναι το συμφέρον του αφεντικού του. Για τους δουλοπρεπείς ηγέτες αυτής της χώρας, είναι μάλλον προφανές πως η σωστή πλευρά της Ιστορίας είναι η πλευρά του ΝΑΤΟ. 

Η μικρή Ελλάς ήταν πάντα εκεί όπου την πρόσταξαν τα αφεντικά της. Όπως στην Κορέα, το 1955, όπου έστειλε συνολικά πάνω από δέκα χιλιάδες στρατιώτες. Από αυτούς, οι 200 γύρισαν νεκροί και οι 600 τραυματίες. Στη νατοϊκή εισβολή στο Ιράκ, η χώρα μας έστειλε μία φρεγάτα. Στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, η χώρα μας έδωσε τεχνική υποστήριξη, επέτρεψε την χρήση των αεροδρομίων της για ανεφοδιασμό αεροσκαφών και το Ελληνικό Ναυτικό βοήθησε με υποστήριξη ραντάρ. Η χώρα μας συμμετείχε επίσης και σε πλήθος άλλων αποστολών του ΝΑΤΟ, που ονομάστηκαν ειρηνευτικές, ενώ στην πραγματικότητα ήταν οι ενισχύσεις του στρατού κατοχής άλλων χωρών, όπως έγινε στη  Σομαλία και στο Αφγανιστάν. Πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας

Αλλά και πριν από το ΝΑΤΟ, η χώρα μας ήταν καλά εκπαιδευμένη στο να υπακούει στις εντολές των αφεντικών της. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο που τα πρώτα κόμματα που δημιουργήθηκαν πριν ακόμη από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ονομάστηκαν «αγγλικό», «γαλλικό» και «ρωσικό». Από τότε κιόλας ξεκινά η μακρά πορεία της υποτελούς πρόσδεσης της χώρας μας στα άρματα των ισχυρών

Με αφορμή την πρόσφατη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την αποστολή στρατιωτικού υλικού από τη χώρα μας στην αμυνόμενη χώρα με το μότο πως  «Η  Ελλάδα είναι πάντα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», θυμηθήκαμε μια από τις περιπτώσεις όπου η χώρα μας σαφώς και δεν ήταν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και αυτό το πλήρωσε πολύ ακριβά. Μιλάμε για την ελληνική εκστρατεία στην Κριμαία, όπου στάλθηκαν 23.000 Έλληνες στρατιώτες να πολεμήσουν υπό γαλλική διοίκηση ενάντια στην επανάσταση των Μπολσεβίκων. Μια εκστρατεία που, πέρα από την παταγώδη στρατιωτική αποτυχία της, άφησε πίσω 400 νεκρούς και 650 τραυματίες, προξένησε τεράστια ζημιά στην ανθούσα ελληνική παροικία της περιοχής και επηρέασε αρνητικά την τελική έκβαση της Μικρασιατικής εκστρατείας

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή:

Η άλωση της Τριπολιτσάς

Το φιλικό και συνεργαζόμενο site της atticavoice.gr  έχει ξεκινήσει από την αρχή του έτους ένα ιστορικό αφιέρωμα με αφορμή τα 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Ένα αφιέρωμα αρκετά διαφορετικό από τα συνήθη που έχουν μάθει να στέκονται στις μισές αλήθειες. Αυτές που είναι βολικές για την ενίσχυση του αποκαλούμενου «εθνικού φρονήματος», που είναι υπεύθυνες όμως για τη γέννηση ακραίων εθνικισμών. Θέλοντας να συμβάλλουμε και εμείς στο γκρέμισμα της ιστορικής πλάνης, θα αναδημοσιεύσουμε μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα άρθρα αυτής της προσπάθειας. Ξεκινούμε με ένα επίκαιρο άρθρο, αυτό που πραγματεύεται την άλωση της Τριπολιτσάς που έγινε πριν από 200 ακριβώς χρόνια, στις 23 Σεπτεμβρίου του 1821, και όλα όσα ακολούθησαν.

Η άλωση της Τριπολιτσάς ήταν μια μεγάλη σφαγή, η πιο μαζική σφαγή αμάχων που έγινε ποτέ στην Πελοπόννησο. Αν θέλουμε να μιλάμε για τη σφαγή της Χίου, για το ολοκαύτωμα των Ψαρών, για το δράμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Μεσολογγίου, για τα κρεματόρια του Άουσβιτς, για τους αθώους νεκρούς της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, για την ισοπέδωση της Δρέσδης, για τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, αν θέλουμε να μιλάμε για όλα αυτά και να γινόμαστε πιστευτοί, πρέπει να μιλάμε και για τη σφαγή της Τριπολιτσάς

Ο πρότερος έντιμος βίος του Νίκου Μιχαλολιάκου

Κατά τη δίκη των στελεχών της Χρυσής Αυγής, οι συνήγοροί τους ζήτησαν ελαφρυντικά για τους πελάτες τους. Ένα από τα ελαφρυντικά που επικαλέστηκαν πολλοί, ήταν και αυτό του «σύννομου βίου». Για αυτόν τον  «σύννομο βίο»  ενός από αυτούς που τον επικαλέστηκαν ως ελαφρυντικό, θα μιλήσουμε.  Έναν βίο που, εκτός από την τελευταία σύλληψη για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, απαριθμεί άλλες τρεις. Μία για απόπειρα εμπρησμού πρεσβείας με προβοκατόρικο σκοπό το βράδυ που πανηγύριζε ο λαός στους δρόμους για την πτώση της Χούντας, μία για ξυλοδαρμό δημοσιογράφων και άλλη μία για τυφλές βομβιστικές επιθέσεις με δεκάδες τραυματίες. Αν προσθέσουμε στις συλλήψεις αυτές και την κατηγορία για κλοπή όπλων και πυρομαχικών από το στρατόπεδο όπου υπηρετούσε, έχουμε ένα πολύ πλούσιο "σύννομο" βιογραφικό. Το εντυπωσιακό, όμως, είναι πως για όλες τις παραπάνω κατηγορίες, ο Νίκος Μιχαλολιάκος εξέτισε ποινή φυλάκισης μόλις 11 μηνών και 20 ημερών. Σαν κάποιο αόρατο παρακρατικό χέρι να τον προστατεύει δεκαετίες τώρα. Και μπορεί αυτό το ίδιο αόρατο χέρι να του δώσει αναστολή της ποινής του αύριο. Ας θυμηθούμε, όμως, τον «πρότερο έντιμο βίο» του Νίκου Μιχαλολιάκου. 

Οι μετονομασίες των οικισμών της Ελλάδας από το 19ο έως τον 20ο αιώνα

 Χάρτης του 1910 ,  "Ελληνικοί χάρτες των αρχών του 20ου αιώνα", έκδοση λιθογραφείου    Κοντογόνη

«Μα είναι ανεκτόν, δια το όνομα του Θεού και των Θεών, ο Σωκράτης και ο Αριστείδης να είναι από το Μπραχάμι, ο Θεμιστοκλής από το Λιόπεσι και ο Θηραμένης και ο Θρασύβουλος από το Κοκοτσίνι;» αναρωτιόταν  ο ιστοριοδίφης, λογοτέχνης, ακαδημαικός, δικηγόρος και ποιητής Δημήτριος Καμπούρογλου στο βιβλίο του «Τα τοπωνυμικά παράδοξα» το 1920 ειρωνευόμενος την καθεστωτική πολιτική μετονομασίας των «αλλόφωνων και κακόφωνων» τοπωνυμίων, μια πολιτική που ξεκίνησε ευθύς αμέσως μετά τη δημιουργία του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους

Αλλά και ο Α. Μηλιαράκης ένας σημαντικός γεωγράφος και ιστορικός του 19^ου αιώνα,  στο βιβλίο του «Γεωγραφία Πολιτική, νέα και αρχαία, του νομού Αργολίδος και Κορινθίας» του 1886, παίρνει θέση στο ερώτημα αυτό : «Αν το ονόματα ταύτα είνε ίχνη της διαβάσεως ξένων φυλών από του ελληνικού εδάφους, τις έχει το δικαίωμα να διαγράφει τα ίχνη της ιστορίας;  Αν θεωρή τα ίχνη ταύτα βάρβαρα, ας υψώση αυτός παρ’αυτά τα ένδοξα μνημεία  του νεωτέρου πολιτισμού του»

Χρυσοπράσινο φύλλο, ριγμένο στο πέλαγο (μία - όχι και τόσο σύντομη - ιστορική ανασκόπηση του Κυπριακού Ζητήματος)

Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν’ αγαπά

έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά.
Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο
ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ;

Στίχοι:  Νεσιέ Γιασίν 
Μουσική: Μάριος Τόκας

Η Κύπρος πέφτει στα χέρια των Τούρκων το 1571. Μέχρι τότε, βρίσκεται υπό ενετική κατοχή και ο πληθυσμός της είναι αμιγώς ελληνικός. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής, αρχίζει να  εποικίζεται από Τούρκους. Παρόλα αυτά, ο πληθυσμός των Τούρκων διαχρονικά είναι σημαντικά μικρότερος από των Ελλήνων. Σε απογραφή του 1881 – τρία χρόνια μετά την παράδοση της διοίκησης του νησιού από τους Τούρκους στους Άγγλους – οι μουσουλμάνοι της Κύπρου ανέρχονται στο 24% του πληθυσμού του νησιού. Με την απογραφή του 1960 – όταν η Κύπρος αποκτά την ανεξαρτησία της – οι Τούρκοι της Κύπρου αποτελούν το  18% του συνολικού πληθυσμού.

Γιατί οι πρόσφυγες δεν παίρνουν το αεροπλάνο να ταξιδέψουν πρώτη θέση για τη Γερμανία και άλλα παρόμοια ερωτήματα

Είναι πολλά τα ερωτήματα που φαίνεται ότι βασανίζουν μια μερίδα συμπολιτών μας, όπως για παράδειγμα γιατί οι πρόσφυγες προτιμούν να θαλασσοπνίγονται από το να ταξιδέψουν πρώτη θέση με αεροπλάνο. Σε αυτό, αλλά και στα παρακάτω αγωνιώδη ερωτήματα που συλλέξαμε, προσπαθούμε να απαντήσουμε με την ανάρτηση αυτή. 

α. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι επιλέγουν τη χριστιανική Ευρώπη και όχι τους ομόδοξούς τους λαούς;
β. Γιατί οι πρόσφυγες περνούν από την Ελλάδα και όχι από τη Βουλγαρία;
γ. Γιατί τα hotspot γίνονται στην Ελλάδα και όχι στην Τουρκία;
δ. Γιατί οι πρόσφυγες από τη Συρία και άλλα κράτη θαλασσοδέρνονται και πνίγονται στη Μεσόγειο στο δρόμο για την Ευρώπη και δεν παίρνουν ένα αεροπλάνο;
ε. Γιατί οι πρόσφυγες δεν κάθονται στη χώρα τους να πολεμήσουν και να την υπερασπιστούν;
στ. Γιατί, εκτός από τους Σύρους που έχουν πόλεμο, έρχονται και άλλοι όπως Ιρακινοί, Αφγανοί, Πακιστανοί και γιατί πρέπει και αυτοί να θεωρούνται πρόσφυγες;
ζ. Και καλά όλα αυτά, αλλά εμείς οι Έλληνες τι φταίμε για τους πολέμους που προκάλεσε η Δύση; 
η. Και αν αυτοί είναι πράγματι πρόσφυγες και αν εμείς πράγματι βοηθήσαμε έστω και λίγο στους πολέμους εναντίον των χωρών τους, ποιος μας αναγκάζει να τους δεχτούμε; Υπάρχει κάποιος νόμος;

Για να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά ανατρέξαμε - εκτός των άλλων - σε πολλά από τα γνωστά συστημικά μέσα που δεν φημίζονται και για την αγάπη τους προς τους πρόσφυγες. Το αποτέλεσμα ήταν να αποδειχθεί ότι τα ερωτήματα αυτά που κατακλύζουν το διαδίκτυο και φιλοξενούνται σε πάρα πολλά ακροδεξιά ή ρατσιστικά - κρυφά ή φανερά - sites αποδεικνύονται αβάσιμα και κουτοπόνηρα.

Τα μόνα ερωτήματα στα οποία δεν μπορέσαμε να βρούμε απάντηση ήταν γιατί οι Σύροι πρόσφυγες έχουν smartphones καθώς και για το αν η προσπάθεια Ισλαμοποίησης της Ελλάδας σχεδιάστηκε από τους Χριστιανούς της Δύσης κατ'εντολή των Εβραίων. Ομολογούμε πως αυτά τα ερωτήματα μας ξεπερνούν

Από τα Τάγματα Ασφαλείας στην Απριλιανή Χούντα - Μέρος 8ο: Η βία και η τρομοκρατία γίνονται επίσημη κυβερνητική πολιτική μετά την εκλογική επιτυχία της ΕΔΑ στις εκλογές του '58 ( σχέδιο Περικλής, δημιουργία της Ένωσης Κέντρου, εκλογές βίας και νοθείας του '61)

Βρισκόμαστε στο 1958. Οι εκλογές του έτους αυτού αναδεικνύουν ως πρώτο κόμμα την ΕΡΕ του Κ.Καραμανλή αλλά η μεγάλη και δυσάρεστη έκπληξη για το αστικό πολιτικό σύστημα είναι η αναρρίχηση στη δεύτερη θέση της ΕΔΑ με ποσοστό 24,4%. Είναι φανερό πια σε όλους ότι οι εαμογενείς ψηφοφόροι του Κέντρου το εγκατάλειψαν, απογοητευμένοι τόσο από την πολυδιάσπαση του χώρου όσο και από το γεγονός ότι οι ηγέτες του Κέντρου ένιωθαν πολιτικά πιο κοντά στη Δεξιά από ότι στην ΕΔΑ. 

Όλο το αστικό πολιτικό σύστημα πλέον, αντιλαμβάνεται ότι το Κέντρο πρέπει να ενισχυθεί και να ενωθεί προκειμένου να αποτελέσει το ανάχωμα για όσους ψηφοφόρους στρέφονται προς τα αριστερά. Έτσι  ξεκινούν οι προσπάθειες που θα οδηγήσουν στη γέννηση της Ένωσης Κέντρου του Γ.Παπανδρέου, προσπάθειες που έγιναν με την ευλογία και τη βοήθεια της ΕΡΕ και των Αμερικανών.

Παράλληλα όμως με την κινητικότητα στο χώρο του Κέντρου  - η οποία δεν ήταν σίγουρο πότε και αν θα απέδιδε καρπούς  - έπρεπε να ληφθούν άμεσα και ριζικά μέτρα που θα εξάλειφαν κάθε πιθανότητα εκλογικής πρωτιάς της ΕΔΑ στις επόμενες εκλογές. Έτσι, δημιουργείται το σχέδιο "Περικλής" που θα τεθεί σε άμεση εφαρμογή στο δρόμο προς τις περιβόητες εκλογές βίας και νοθείας του 1961, τότε που  "εψήφισαν ακόμη και τα δέντρα"

Ο Καμμένος και οι καημένοι

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι

Άννα μην κλαις, θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή

Άννα μην κλαις, στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει

Άννα μην κλαις, εμένα δε με βάζουν στο χέρι

Ο στρατός ξεκινά,  Άννα μην κλαις, 

Σαν γυρίσω ξανά θ’ ακολουθώ άλλες σημαίες

Ο στρατός ξεκινά

 Άννα μην κλαις 

ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ

απόδοση Μάριου Πλωρίτη

Ο Καημένος ο Καμμένος. Ζητάει την παραίτηση του Μουζάλα, αυτός που υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο που δένει το λαό της χώρας μας όμηρο στα χέρια ξένων εκβιαστών και τοκογλύφων

Ο Καημένος ο Μητσοτάκης. Αυτός και το κόμμα του ζητάνε την παραίτηση του Μουζάλα, αυτοί  που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουλήσουν τα αεροδρόμια στους Γερμανούς, τα λιμάνια στους Κινέζους, τα τρένα στους Ρώσους, την ΕΥΔΑΠ στους Γάλλους 

Λαός που δεν θέλει να σώσει, δεν του αξίζει να σωθεί

Θα σας πώ πως έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του, έναν χτυπημένο

Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε

Τόσο πολύ λυπήθηκε

Που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα

Τι τα θες τι τα γυρεύεις

Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους γύρω,

να ψυχοπονέσει τον καημένο

Και καλύτερα να πούμε

Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;

Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες

Άρχισε λοιπόν και εκείνος
Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος
ποίημα της Ε.Βακαλό -1978

Από τα Τάγματα Ασφαλείας στην Απριλιανή Χούντα - Μέρος 7ο: Η Αριστερά ανακάμπτει προκαλώντας συναγερμό στο κράτος και στο παρακράτος (η απόδραση από τα Βούρλα, οι εκλογικές επιτυχίες της Αριστεράς, η εμφάνιση Καραμανλή, η ίδρυση της ΕΕΝΑ )

Βρισκόμαστε στα μέσα του 1954. Η κυβέρνηση Παπάγου εμφανίζεται πανίσχυρη και αυτό επιβεβαιώνεται από τις δέκα αναπληρωματικές εκλογές που ακολουθούν την εκλογική της νίκη το 1952. Σε όλες αυτές τις αναμετρήσεις, ο Συναγερμός αποσπά τοπικά κάθε φορά μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που είχε αποκτήσει στις εκλογές του Νοεμβρίου 1952.

Σύντομα, όμως, η κυβέρνηση Παπάγου αρχίζει να νιώθει τους πρώτους τριγμούς. Από τη μία έχουμε τη ρήξη του Παπάγου με τον δεύτερο ουσιαστικά τη τάξει άνθρωπο της κυβέρνησής του, το Σπύρο Μαρκεζίνη και από την άλλη την ασθένεια του Παπάγου, η οποία αφήνει πρακτικά ακέφαλο τον Ελληνικό Συναγερμό για μακρό χρονικό διάστημα.

Εν τω μεταξύ, η Αριστερά στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1954 δείχνει να ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της, κάτι που αποδεικνύεται και στις επόμενες εκλογές. Πράγματι, στις εκλογές του 1956, ένα ευρύτατο σχήμα που συμπεριέλαβε κάθε δύναμη από την αντικαραμανλική Δεξιά του Τσαλδάρη και το Κέντρο μέχρι την ΕΔΑ, δημιουργεί ένα ευκαιριακό αντιπολιτευτικό μέτωπο - τη Δημοκρατική Ένωση - που καταφέρνει να έρθει πρώτο κόμμα σε ψήφους ξεπερνώντας την ΕΡΕ του Καραμανλή, αλλά - εξαιτίας του καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος - έρχεται δεύτερο σε αριθμό βουλευτών (!) και τελικά σχηματίζει κυβέρνηση η ΕΡΕ! 

Τα μηνύματα της ανάκαμψης της Αριστεράς, όμως, δε σταματούν εδώ. Στις εκλογές του 1958 η ΕΔΑ αναδεικνύεται αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 24,4% . Από την άλλη μεριά, το παρακράτος - που όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενες αναρτήσεις μας φτάνει μέχρι την κορυφή της στρατιωτικής ιεραρχίας - είναι σε συνεχή επαγρύπνηση. Ο ΙΔΕΑ μετεξελίσσεται σιγά-σιγά στην ΕΕΝΑ (Εθνική Ένωσις Νέων Αξιωματικών), η οποία μετά από λίγα χρόνια θα αποκαλείται πλέον ομάδα Παπαδόπουλου, καθώς ο μετέπειτα αρχιπραξικοπηματίας ανέρχεται στην ηγεσία της συνωμοτικής αυτής ομάδας.

Ειδικά τα αποτελέσματα των εκλογών του 1958 που έφεραν την ΕΔΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση, αναγκάζουν το κράτος και το παρακράτος να σχεδιάσουν και να λάβουν έκτακτα μέτρα ώστε να ματαιωθεί η πιθανότητα στις επόμενες εκλογές να συμβεί κάποιο "εκλογικό ατύχημα" και να έρθει η Αριστερά στην εξουσία. Οι κέρβεροι του συστήματος δε θα το επέτρεπαν ποτέ αυτό

Παράλογες (;) πολιτικές

Αναρωτιούνται πολλοί σήμερα πώς είναι δυνατόν μία κυβέρνηση να υποστηρίζει μέτρα κόντρα στην κοινή λογική, μέτρα που και η ίδια η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι δεν πρόκειται να λειτουργήσουν.

Μέτρα που ο κοινός νους αντιλαμβάνεται ότι – σε αντίθεση με τις μεγαλόστομες διακηρύξεις - θα οδηγήσουν στη φτωχοποίηση του μεγάλου μέρους του λαού και στη μείωση του προσδόκιμου ορίου ζωής, κάτι που το είδαμε να συμβαίνει στη Σοβιετική Ένωση μετά τη βίαιη κατάρρευση του σοσιαλιστικού -  πραγματικού ή όχι , αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης – συστήματος.  Μέτρα που έχουν οδηγήσει σε δεκάδες τουλάχιστον αυτοκτονίες όπως αναδεικνύουν οι μελέτες των τελευταίων ετών

Όποιος πουλάει πατριωτισμό, δε χάνει ποτέ

28η Οκτωβρίου 1940

Το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά που κυβερνούσε τη χώρα δεν υπέκυψε ή δεν τόλμησε να υποκύψει στις εκβιαστικές και παράλογες απαιτήσεις της Ιταλίας του Μουσολίνι. Έτσι, η δικτατορική κυβέρνηση, θέλοντας ή μη, πολέμησε και μαζί με αυτήν ένας ολόκληρος λαός με γενναιότητα και ενθουσιασμό. Ένας λαός που δεν είχε μάθει ακόμη τι σημαίνουν οι λέξεις "εναλλακτική", "προαπαιτούμενα", "έντιμος συμβιβασμός" , "βιώσιμη συμφωνία" ή "ισοδύναμα". 

28η Οκτωβρίου 2015

Ο Προκόπης Παυλόπουλος θα σταθεί εκστατικά ακίνητος μπροστά σε ένα στρατιωτικό άγημα με την ίδια ολύμπια ψυχραιμία που επέδειξε όταν ο Κασιδιάρης έδερνε μπροστά του τη Λιάνα Κανέλλη στο στούντιο του Αντένα

Ο Παναγιώτης Καμμένος θα σταθεί με τα δύο πόδια - και όχι με τα τέσσερα - πάνω σε ένα κόκκινο χαλί και θα ψέλνει παράφωνα και με κόμπο στο λαιμό τον Εθνικό ύμνο.

Ο Αλέξης Τσίπρας με κωμικά σοβαρό ύφος θα εξυμνήσει το μεγαλείο του λαού μας και θα κάνει αναφορά στην Εθνική Αντίσταση και στο ΕΑΜ

Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και  ο Παπανδρέου - λίγο πιο πίσω - θα χαμογελούν με ανακούφιση που μπορούν πλέον ξανά να κάθονται στην εξέδρα των επισήμων και να λένε και αυτοί το ποίημά τους

Η τηλεόραση θα μας μιλήσει για το γενναίο λοχία Ίτσιο που σκότωσε 240 Γερμανούς υπερασπιζόμενος το οχυρό Ρούπελ και μόλις τελειώσει το δελτίο ειδήσεων θα μας δείξει τον Πρέκα να επαναλαμβάνει τον ίδιο άθλο κατορθώνοντας όμως αυτός να μείνει ζωντανός

Ο λαός θα κοιμηθεί ευχαριστημένος από το θέαμα που παρακολούθησε και ήσυχος για το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων

Οι λογοκριτικοί κριοί θα καταγγείλουν όσους καταφεύγουν στην εύκολη και άσχετη πολιτικολογία και στην αδόκιμη σύγκριση ανόμοιων και με χρονολογική απόσταση γεγονότων

29η Οκτωβρίου 2015

Σε δύο ημέρες θα λήξει η προθεσμία για την πληρωμή της πρώτης δόσης του ΕΝΦΙΑ. Ο ηρωϊκός λαός μας θα στηθεί αγόγγυστα και με υπερηφάνεια στις ουρές των τραπεζών για να επιτελέσει το πατριωτικό του καθήκον. Τυχεροί, όσοι από αυτούς, μπορέσουν να δώσουν πάγια εντολή πληρωμής των υπόλοιπων δόσεων. Μακάριοι, τέλος, όσοι γνωρίζουν από e-banking ότι αυτοί κληρονομήσουσι την βασιλεία των Αγορών, των Επενδύσεων και της Ανάπτυξης με οποιοδήποτε κόστος.

Το παλιό φεύγει και το καινούργιο έρχεται. Γιατί όμως δε χαμογελάει κανείς; 

Από τα Τάγματα Ασφαλείας στην Απριλιανή Χούντα - Μέρος 6ο: Η άνοδος του Πάγκαλου στην εξουσία και η ταύτιση του κράτους με το παρακράτος ( εδραίωση του ΙΔΕΑ, ίδρυση της ΚΥΠ, Κόκκινη Προβιά, εκτέλεση Πλουμπίδη )

Το φιλελεύθερο διάλειμμα 1950-1952 οδεύει προς το τέλος του καταδικασμένο σε αποτυχία από τις εσωτερικές αντιφάσεις των κεντρώων κυβερνήσεων της περιόδου αυτής, κυβερνήσεων στις οποίες ξεχωρίζει η μορφή του Νικόλαου Πλαστήρα.

Ενώ ο Πλαστήρας δήλωνε πως ο σκοπός του είναι η εθνική συμφιλίωση, δεν μπόρεσε ή δε θέλησε να έρθει σε σύγκρουση με το ακροδεξιό παρακράτος που την υπονόμευε. Ενώ δήλωνε πως είναι ενάντια στη θανατική ποινή, επί των ημερών του εκτελέστηκαν ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του. Ενώ ένα από τα βασικά της συνθήματα της κυβέρνησής του ήταν η "ειρήνευση", επί των ημερών του η Ελλάδα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ και απέστειλε εκστρατευτικό σώμα στον πόλεμο της Κορέας.

Στον αντίποδα, η καθαρόαιμη Δεξιά με ηγέτη τον αρχιστράτηγο Παπάγο,  ήξερε τι ήθελε και πώς θα το πετύχει. Σίγουρη για το δρόμο του "νόμου και της τάξης" που θα ακολουθήσει, περίμενε με υπομονή να της δοθεί η ευκαιρία να ανεβεί στην εξουσία και να ολοκληρώσει με τον τρόπο αυτό τη νίκη των "εθνικόφρονων" δυνάμεων στον Εμφύλιο. 

Και η ευκαιρία αυτή δε θα αργούσε. Ο λαός προσβλέποντας - όπως πολλές φορές κάνει μέσα από την αδυναμία και την κούρασή του - σε ένα σωτήρα, θα εναπόθετε τις ελπίδες του σε κάποιον που του φαινόταν δυνατός και άρα ικανός για να τον κυβερνήσει. Αυτός ἠταν ο Παπάγος, ο οποίος θα αναδεικνυόταν σε παντοδύναμο πρωθυπουργό που θα ολοκλήρωνε το έργο που ξεκίνησε το "εθνικόφρον" στοιχείο μετά τη λήξη του Εμφυλίου και το οποίο η επαμφοτερίζουσα κυβέρνηση Πλαστήρα καθυστερούσε ή δυσκολευόταν να εφαρμόσει. 

Και αυτό το έργο θα ήταν η κατάπνιξη κάθε αντίθετης φωνής και η οικοδόμηση ενός κράτους πλήρως ελεγχόμενο από το κυβερνητικό κόμμα. Το παρακράτος γίνεται ένα με το κράτος φτάνοντας μέχρι τις υψηλότερες βαθμίδες του. "Εκκαθαρίσεις" στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης και των δημοσίων υπηρεσιών, παρακολουθήσεις πολιτών, συλλήψεις, εκτοπίσεις, εκτελέσεις, συνωμοσίες και άλλα πολλά επιστρατεύονται προκειμένου να εξαλειφθεί  ο "κομμουνιστικός" κίνδυνος.

Για τη διευκόλυνση της πάταξης του "κομμουνιστικού κινδύνου" ιδρύεται η Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ) υπό τις οδηγίες και τη χρηματοδότηση της CIA. Παράλληλα αναπτύσσεται το δίκτυο της Κόκκινης Προβιάς, του ελληνικού παραρτήματος ενός παραστρατιωτικού δικτύου που δημιούργησαν η CIA και η βρετανική Μ16, σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ.

Η χώρα πλέον έχει δεθεί χειροπόδαρα από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες οι οποίες, σε πλήρη συνεργασία με τους ντόπιους "εθνικόφρονες" υποτακτικούς τους, θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να εμποδίσουν την άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία

Από το Ποτέ Ξανά Μνημόνια στο Δεν Υπάρχει Άλλη Εναλλακτική

το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας

ξεγράψτε με απ’ τα κατάστιχά σας
………………………………………….

συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε

Ο πολιτικός χρόνος που βιώνουμε τα τελευταία πέντε χρόνια είναι τόσο συμπυκνωμένος που προλάβαμε να δούμε το ΠΑΣΟΚ να εξαφανίζεται και τη Νέα Δημοκρατία να  χάνει τη μισή της δύναμη. 

Παρακολουθούμε επίσης σε πραγματικό χρόνο το ΣΥΡΙΖΑ να ανδρώνεται, να ωριμάζει και να σαπίζει. Στην πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ σάπισε πριν καν ωριμάσει.

Εν πάσει περιπτώσει, καλύτερα που ξεκαθάρισαν νωρίς τα πράγματα για να προλάβει ο καθένας μας να τοποθετηθεί έγκαιρα απέναντι στις νέες πολιτικές προκλήσεις και να μη σέρνεται δέσμιος της πιθανότητας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί κάποια στιγμή να τολμήσει να κάνει πράξη αυτά για τα οποία ψηφίστηκε και ανέβηκε στην εξουσία.

Όσοι πουν ότι δεν έβλεπαν τα ανησυχητικά δείγματα της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, φοβάμαι ότι είτε δεν είναι ειλικρινείς είτε εθελοτυφλούσαν. 

Ο Σύριζα μπορεί να τελείωσε, η Αριστερά όμως όχι

Η τελευταία φωτογραφία του Σαλβαδόρ Αλιέντε λίγο πριν πεθάνει 
με το όπλο στο χέρι πολεμώντας για το λαό και τις ιδέες του

Η ρήξη τελικά έγινε. Όχι όμως αυτή που περίμεναν πολλοί από το ΣΥΡΙΖΑ αλλά μια ρήξη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Θεωρούμε ότι έπρεπε να γίνει για να διαλυθούν από τη μία οι αυταπάτες και από την άλλη να βγει λόγος καθαρός, αληθινός. Ποιος είναι με τι, ποιος είναι με ποιον.

Από τη μία λοιπόν είναι οι ρεαλιστές που διατείνονται πως προσπάθησαν όσο μπορούσαν και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο. Από την άλλη είναι οι οπαδοί της ρήξης, αυτοί που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η υπακοή σε μνημόνια είναι ένας φαύλος κύκλος που δε θα βοηθήσει σε τίποτα την πλειοψηφία του λαού και αντιθέτως θα επιφέρει μείωση του βιοτικού επιπέδου και των δικαιωμάτων του.

Είναι γεγονός ότι οι ρεαλιστές έχουν μια λογική μου μπορεί να πείσει. Ότι δηλαδή με την ανυπακοή και τη ρήξη τα πράγματα θα εξελιχθούν χειρότερα από ό,τι  θα εξελιχθούν αν υπακούσουμε στις εντολές. Με λίγα λόγια υποστηρίζουν ότι το μνημόνιο πράγματι θα φέρει κακά, αλλά αν δεν υπακούσουμε τα κακά θα είναι περισσότερα.

Δικαίωμά τους είναι η στροφή προς το "ρεαλισμό". Δικαίωμά τους είναι ο επανακαθορισμός. 

Αυτό που δεν είναι δικαίωμά τους είναι να συνεχίζουν να διεκδικούν όρους που δεν τους ανήκουν. Γιατί επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί; Γιατί επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως μέλη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς; Γιατί επιμένουν να επικαλούνται τους αγώνες του ΕΑΜ, τον Τσε Γκεβάρα, το Φιντέλ Κάστρο, τον Αλιέντε, το Πολυτεχνείο;

Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις

Στηριζόμενοι κυρίως στο βιβλίο του Μανώλη Γλέζου  "Και ένα μάρκο να ήταν... " , προσπαθούμε στην ανάρτηση αυτή να συγκεντρώσουμε επιγραμματικά τις οφειλές των Γερμανών προς την Ελλάδα και τις προσπάθειες που έγιναν αλλά κυρίως αυτές που δεν έγιναν από τις ελληνικές κυβερνήσεις για τη διεκδίκησή τους από τους Γερμανούς. 

Στην πορεία της συγγραφής, ωστόσο, αντλήσαμε στοιχεία και από πλήθος άλλων πηγών, οι οποίες κατονομάζονται στο τέλος της ανάρτησης. Αυτό που μένει από την ανάγνωση του βιβλίου και των υπόλοιπων πηγών είναι το πόσο θρασύτατα αγνοεί το γερμανικό κράτος τις οφειλές του προς την Ελλάδα για τα εγκλήματα που διέπραξε, την ίδια στιγμή που κουνάει το δάχτυλο στην Ελλάδα για το δικό της χρέος. Αγνοεί ακόμη την απομείωση του δικού του χρέους που συναποφάσισαν οι συμμαχικές δυνάμεις στο Λονδίνο το 1953. Αγνοεί τα δικά του χρέη και θυμάται μόνο τα χρέη των άλλων. 

Εντυπωσιάζει, επίσης, η δουλοπρεπής και αναξιοπρεπής στάση των ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στη Γερμανία, στάση που τους έκανε να μη διεκδικήσουν ποτέ στην πραγματικότητα τις γερμανικές οφειλές. Μία στάση, η οποία σιγά-σιγά αρχίζει να γίνεται κατανοητή με βάση τις αποκαλύψεις των τελευταίων ετών, οι οποίες  φέρνουν στο φως τη διαχρονική διαπλοκή των Ελλήνων κυβερνώντων  με τη γερμανική κυβέρνηση και γερμανικές εταιρίες.

Τέλος και πέρα από όλα αυτά τα οικονομικά θέματα, δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει χωρίς να συγκλονιστεί, τα ανθρώπινα δράματα που συναντά κατά τη μελέτη αυτή της ιστορίας και τα φρικτά εγκλήματα που διέπραξε ένα κοινώς θεωρούμενο πολιτισμένο έθνος.

Λένε ότι η Ιστορία διδάσκει και είναι σωστό. Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει να μπορεί κανείς να αρθεί πάνω από τα δικά του συμφέροντα και να προσεγγίσει την αλήθεια όσο πιο αντικειμενικά μπορεί. Δυστυχώς, αυτό είναι ένα μεγάλο ζητούμενο ακόμη.

Ο Σίσυφος, οι βδέλλες και οι ρεαλιστές

Στο μύθο του Σίσυφου, ο ήρωας ήταν καταδικασμένος από τους θεούς να ανεβάζει στον αιώνα τον άπαντα ένα τεράστιο βράχο στην κορυφή ενός βουνού. Και λέμε στον αιώνα τον άπαντα, γιατί όταν πλησίαζε στην κορυφή, ξέφευγε ο βράχος από τα χέρια του και ο Σίσυφος ήταν αναγκασμένος να αρχίσει πάλι από την αρχή το μαρτύριό του.

Το παράδειγμα του Σισύφου χρησιμοποιείται σήμερα για να χαρακτηρίσει όλες τις καταδικασμένες εκ των προτέρων επαναλαμβανόμενες προσπάθειες. Στη δική μας την περίπτωση, ο Σίσυφος είναι ο αφανής, πιθανόν αφελής, πιθανόν ανένταχτος αριστερός που συμμετέχει από κάποιο πόστο και με τις όποιες δυνάμεις του στη δημιουργία και στην ενίσχυση ενός αριστερού κόμματος. Το κόμμα αρχίζει να μεγαλώνει, να έχει απήχηση στην κοινωνία, να βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας αλλά…

Από τα Τάγματα Ασφαλείας στην Απριλιανή Χούντα - Μέρος 5ο: Τα πρώτα βήματα της ελληνικής ψευδοδημοκρατικής αποικίας (Πραξικόπημα του ΙΔΕΑ, Πόλεμος της Κορέας, Δίκη Μπελογιάννη, Δίκη των Αεροπόρων)

Αύγουστος 1949. Ο εμφύλιος πόλεμος τελειώνει με συντριπτική ήττα του Δημοκρατικού Στρατού και ο στρατός με την εμπειρία και την αυτοπεποίθηση που είχε αποκτήσει, μαζί με την υποστήριξη των Αμερικανών, αποτελούσε εγγύηση ότι η Αριστερά δε θα μπορούσε να διεκδικήσει ξανά την εξουσία είτε με τα όπλα είτε με εκλογές. Το απέδειξε άλλωστε τουλάχιστον δύο φορές, μία κατά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 1951 και άλλη μία κατά το επιτυχημένο αυτή τη φορά πραξικόπημα του 1967. 

Αν προσμετρήσουμε, δε, σε αυτά τα πραξικοπήματα και τα άλλα που έμειναν στα χαρτιά είτε επειδή δεν πήραν πράσινο φως από τους Αμερικανούς είτε επειδή τους πρόλαβαν άλλοι πραξικοπηματίες, αντιλαμβανόμαστε ότι από το 1949 έως το 1967 είχαμε κοινοβουλευτική δημοκρατία μόνο και μόνο επειδή το αποτέλεσμα των εκλογών εξυπηρετούσε τις δομές εξουσίας που είχαν διαμορφωθεί από το τέλος του εμφυλίου και μετά. Σε αντίθετη περίπτωση, ο στρατός ήταν αποφασισμένος να επέμβει προς όφελος των αστών πολιτικών, του βασιλιά και των Αμερικανών.

Από τον Αύγουστο του 1947 άλλωστε, ο ΙΔΕΑ διαβεβαίωνε τον Σ.Μαρκεζίνη ότι ήταν σε θέση να προβεί σε στρατιωτικό κίνημα εάν αυτός το επιθυμούσε, ενώ το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, ο ΙΔΕΑ ζητούσε από τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας, Γ.Βαρβούτη, "να ανασταλούν ωρισμέναι ελευθερίαι, η Κυβέρνησις να προχωρήση εις την άσκησιν επί μάλλον και μάλλον δικτατορικής διοικήσεως και η Βουλή να διακόψη τας εργασίας της επί εν εξάμηνον".

Ακριβώς αυτή την περίοδο πραγματοποιείται και η αλλαγή ξένου "προστάτη" καθώς οι Βρετανοί αποχωρούν δίνοντας τη θέση  τους στους Αμερικανούς. Στις 31 Αυγούστου 1947, φτάνει στην Αθήνα ο διευθυντής των υποθέσεων Εγγύς και Μέσης Ανατολής του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών Λόυ Χέντερσον, ο οποίος λέει στους πολιτικούς αρχηγούς: "Πρέπει να σχηματίσετε κυβέρνηση αμέσως, πριν δούμε στον ορίζοντα την κυβέρνηση του Ζαχαριάδη". [Σ.Γρηγοριάδη, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974]

Από τότε, οποιαδήποτε απόφαση των ελληνικών κυβερνήσεων τίθεται υπό την αίρεση της αμερικανικής θέλησης. Έτσι, η χώρα μας γίνεται μια ψευδοδημοκρατική Μπανανία με χιλιάδες φυλακισμένους και εξόριστους που όποτε χρειάζεται θα επεμβαίνει ο στρατός για να την εξισορροπήσει.

Στην ανάρτηση αυτή θα μιλήσουμε για τα πρώτα πολιτικά γεγονότα μετά τα Δεκεμβριανά, ξεκινώντας από τις πρώτες εκλογές που έγιναν μετά την Απελευθέρωση το 1946 και στις οποίες το ΚΚΕ αποφάσισε να απέχει. Θα παρακολουθήσουμε τις συνεχείς εναλλαγές κυβερνήσεων, το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του ΙΔΕΑ υπέρ του Παπάγου, τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο της Κορέας, τη δίκη του Μπελογιάννη και τη δίκη-σκευωρία των αεροπόρων. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα περισσότερα από τα γεγονότα αυτά συνέβησαν κάτω από κεντρώες κυβερνήσεις οι οποίες, πέρα από τις δικές τους τεράστιες ευθύνες, τον αντικομμουνισμό τους, τις μεταξύ τους έριδες και την αυτοϋπονόμευσή τους, είχαν να αντιμετωπίσουν ένα ακροδεξιό παρακράτος μέσα στο στρατό. Ένα παρακράτος που λειτουργούσε ως κράτος εν κράτει με τη συμπαράσταση των Αμερικανών οι οποίοι, κάτω από την όξυνση του Ψυχρού Πολέμου, είχαν αποφασίσει υπέρ μιας ακροδεξιάς και απολύτως ελεγχόμενης από αυτούς διακυβέρνησης της χώρας. Αν προσθέσουμε, δε, και τον παράγοντα του Παλατιού, αντιλαμβανόμαστε το εκρηκτικό μείγμα που έμελλε από τότε και στο εξής να καθορίζει τις τύχες της χώρας. 

Από την άλλη πλευρά, η μελέτη αυτής της περιόδου αποδεικνύει ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να υλοποιήσει το πρόγραμμά της αν δεν ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό. Όπως αναφέρει η δημοσιογράφος Μαρία Ρεζάν στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο, ο Πλαστήρας της είχε πει “Εγώ, κουμπάρα, βγάζω όσους μπορώ το πρωί μ’ ανήκεστον βλάβη από τη Μακρόνησο, έρχεται το μεσημέρι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και τους γυρίζει πίσω…” . 

Ας είναι αυτή η διαπίστωση οδηγός για οποιαδήποτε κυβέρνηση που θα θελήσει να εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική κόντρα στα μεγάλα συμφέροντα

Η προπαγάνδα του φόβου

" Όσο πιο πολύ μεγαλώνεις το φόβο, τόσο περισσότερο ελέγχεις τους ανθρώπους. " -  Νόαμ Τσόμσκυ

Η εξουσία έτσι νομίζει ότι πρέπει να λειτουργήσει. Εφόσον δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντα του λαού, για να μπορέσει να σταθεί πρέπει να τον φοβίσει. Πρώτα απ΄όλα, ο λαός πρέπει να φοβηθεί την ίδια την οργή της εξουσίας. 

Αν ο φόβος για την ίδια την εξουσία δεν αποδειχθεί αρκετός, πρέπει να φοβηθεί για διάφορους κινδύνους - πραγματικούς ή φανταστικούς - που τον περιβάλλουν. Πρέπει να φοβηθεί για την εγκληματικότητα, για τα ναρκωτικά, για τους μετανάστες, για τους Τούρκους, για το Χριστόδουλο Ξηρό, για τους τζιχαντιστές, για τον ιό του Έμπολα, για την έξοδο από το ευρώ, για τους εξωγήινους. Έτσι, η εξουσία νομιμοποιείται στα μάτια του ως προστάτης απ'όλα τα κακά. 

Τέλος, πρέπει αυτός που προβάλλει ως εναλλακτική λύση, να εκτεθεί στα μάτια του λαού ως το απόλυτο κακό που μόνο συμφορές, πείνα, ανεργία και πολέμους θα φέρει. Κι ας είναι η ζωή του γεμάτη από τα παραπάνω. Πάντα ο λαός μπορεί να φοβηθεί ότι θα έρθουν τα χειρότερα και λέγε λέγε, θα το πιστέψει. 

Τι γίνεται όμως όταν ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι; Τότε, δυστυχώς για την εξουσία, ο βρεγμένος δε φοβάται αν θα βραχεί και άλλο. Και η Ιστορία έχει δείξει ότι όταν φτάνουμε στο οριακό αυτό σημείο, οι εξουσιαστές γκρεμίζονται με πάταγο. Το τι θα τους διαδεχθεί δεν είναι καθόλου βέβαιο, ειδικά αν ο λαός δεν απαιτήσει να συμμετέχει διαρκώς στη λήψη των αποφάσεων. Το βέβαιο, όμως, είναι ότι πρέπει να πέσουν και θα πέσουν

Ας δούμε στο αφιέρωμα αυτό, μερικά παραδείγματα τρομοκρατικής προπαγάνδας. Τόσο τρομακτικής, που μερικά από τα παραδείγματα αυτά μοιάζουν να προέρχονται από ταινίες τρόμου